กทม.เสี่ยง "เรนบอมบ์" เปิด 4 แผนรับมือน้ำท่วมซ้ำ

ขณะเดียวกัน คำฮิตติดเทรนด์ในตอนนี้อย่างพื้นที่ "แอ่งขนมครก" ก็กำลังเป็นจุดอ่อนสำคัญ เพราะมีลักษณะเป็นหลุมต่ำ ระบายน้ำยาก และซึมลงดินไม่ได้ ความต่ำนี้อาจเกิดขึ้นได้ทั้งจากธรรมชาติหรือกิจกรรมของมนุษย์ เช่น การก่อสร้างถนนที่สูงกว่าตัวชุมชน ยกตัวอย่างเช่นพื้นที่เคหะร่มเกล้าที่เป็นแอ่งขนมครก เวลาเกิดน้ำท่วมขัง การจะสูบน้ำออกไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งถ้าเจอภาวะน้ำทะเลหนุนสูงด้วย ยิ่งแทบไม่มีที่ระบายน้ำไป แนวคิดเรื่องการทำ Sponge City หรือ เมืองฟองน้ำ จึงต้องทำควบคู่กับการขยายพื้นที่แก้มลิงและการมีเจ้าภาพบูรณาการทำงานร่วมกันอย่างจริงจัง

สำหรับแนวคิดเรื่อง "เมืองฟองน้ำ" หรือ Sponge City หลายคนอาจมองว่าเป็นเรื่องเพ้อฝัน แต่แท้จริงแล้วคือแนวคิดที่ดีในการสกัดและลดน้ำตั้งแต่ต้นทาง แทนที่จะปล่อยให้น้ำปริมาณมหาศาลทะลักเข้าเมืองทีเดียวจนระบบรับไม่ไหว ซึ่งมีตัวอย่างความสำเร็จจากต่างประเทศ เช่น เนเธอร์แลนด์ที่ออกแบบสนามกีฬารองรับน้ำ โดยเวลาปกติเป็นพื้นที่ทำกิจกรรมแต่พอน้ำหลากจะเปลี่ยนเป็นพื้นที่รับน้ำ หรือไทเปที่ทำทางเท้าซึมน้ำได้อย่างรวดเร็ว ผมถามอาจารย์ต่อว่า

"แล้วแนวคิดที่ว่าแต่ละบ้านควรต้องมีพื้นที่สีเขียว มีหน้า มีต้นไม้ หรือแม้แต่โอ่งมังกรเพื่อรับน้ำ จะช่วยทำหน้าที่เป็น "จุดหน่วงน้ำ" ช่วยบรรเทาสถานการณ์ได้บ้างไหม หรือว่ามันอาจเป็นการช่วยในสัดส่วนที่น้อยเกินไป จนไม่ได้มีผลอะไรที่น่าสนใจ"

อาจารย์สถาพรยิ้มและตอบว่า 

"ไม่ใช่แค่ภาครัฐเท่านั้น แต่ทุกบ้านสามารถมีส่วนร่วมได้ด้วยการปลูกหญ้าหรือต้นไม้เพื่อช่วยดูดซับน้ำ เพราะพลังเล็กๆ เมื่อมารวมกันก็จะช่วยกู้วิกฤตเมืองหลวงของเราได้"

จากการที่ได้คุยกับดร.สถาพร ผมมองว่าเรื่องการจัดการปัญหาน้ำท่วมเป็นเรื่องยาก การแก้ปัญหาต้องอาศัยความร่วมมือ การศึกษา และงบประมาณ ในมิติหนึ่งเราคงหนีปัญหาน้ำไม่ได้ โดยเฉพาะหาก Rainbomb มาบ่อยขึ้น คิดดูแล้วจริงอย่างที่อาจารย์อธิบายไว้ เราสามารถบรรเทาได้ด้วย 4 มิติสำคัญ ท่องไว้ให้ขึ้นใจ 1. การลดน้ำต้นทาง 2. เพิ่มทางผ่านน้ำ 3. เร่งระบายน้ำ และ 4. ต้องช่วยเหลือประชาชนอย่างทันท่วงที ซึ่งแนวทางเหล่านี้คือหัวใจสำคัญที่จะเปลี่ยนผ่านจากการตั้งรับไปสู่การอยู่ร่วมกับน้ำอย่างรู้เท่าทันและปลอดภัย

แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าครับ

ดร.ชวัลน์ จันทร์ทรัพย์