สรุปปม "สุสานบางคล้า” ขยายผล บ.กาน ชาบาด สู่ปมถือครองที่ดินและข้อสงสัยเรื่อง นอมินี

ทำให้ต้นปี 67 ทางจังหวัดจึงมีมติ ไม่ต่อใบอนุญาตสุสาน บริษัท กาน ชาบาด ยื่นอุทธรณ์ ก่อนใช้สิทธิฟ้องต่อศาลปกครองระยอง ซึ่งปัจจุบันคดียังอยู่ระหว่างการพิจารณา

เรื่องกลับมาเป็นประเด็นอีกครั้งในเดือนกันยายน 2569 หลังมีกระแสข่าวว่า พื้นที่แห่งนี้อาจถูกปรับปรุงเพื่อรองรับการฝังร่างผู้เสียชีวิตถึง 1,200 หลุม ช่วงแรกจังหวัดฉะเชิงเทราชี้แจงว่า สุสานไม่ได้รับการต่อใบอนุญาต และร่างที่เคยรับแจ้งว่าฝังอยู่ 1 ร่าง ถูกเคลื่อนย้ายออกไปแล้ว

แต่เรื่องกลับพลิก เมื่อวันที่ 4 กันยายน เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครอง พร้อมกำนัน ผู้ใหญ่บ้านเข้าตรวจสอบ กลับพบร่างผู้เสียชีวิตถึง 4 ร่าง ซึ่ง 3 ใน 4 ร่าง พบว่าถูกฝังในช่วงที่สุสานไม่มีใบอนุญาตแล้ว

ก่อนที่ 15 ก.ย. บริษัท กาน ชาบาด ได้ทำการเคลื่อนย้ายทั้ง 4 ร่าง ออกจากสุสานเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับ มหาดไทยมีคำสั่งให้รื้อถอนเต้นท์ ภายใน 30 วัน และ ก.ทรัพย์ฯ ได้เข้าเก็บตัวอย่างน้ำโดยรอบส่งตรวจ เพื่อเช็กว่ามีสารปนเปื้อนหรือไม่

ประเด็นนี้ จึงไม่ได้มีคำถามแค่ว่า ทำไมยังมีการฝังศพหลังใบอนุญาตหมด? แต่ยังมีอีกคำถามสำคัญ คือ ทำไมสถานที่เดียวกันต่างเวลาเพียง 2 ปี กลับไม่ผ่านหลักเกณฑ์เรื่องพื้นที่แล้ว?

นำมาสู่การลุยตรวจสอบจากทางกระทรวงมหาดไทยสั่งจังหวัด ย้อนตรวจทั้งเอกสารและสภาพพื้นที่ ว่าข้อมูลถูกต้องครบถ้วนหรือไม่ และมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในช่วง 2 ปีนั้น พร้อมกับเริ่มปฏิบัติการลุยปูพรมขยายผลตรวจสอบสุสานและฌาปนสถานทุกศาสนา 1,200 แห่งทั่วประเทศ รวมถึงสุสานย่าน เจริญกรุง ที่ฝังร่างชาวอิสราเอลฝังอยู่ประมาณ 49 หลุม 

แม้ว่าพื้นที่สุสานมีการขออนุญาต แต่เจ้าหน้าที่ยังต้องตรวจต่อว่า พื้นที่ส่วนที่กั้นแยกออกมานั้นอยู่ภายใต้ใบอนุญาตหรือไม่ และขั้นตอนการฝังถูกต้องครบถ้วนแค่ไหน

จาก “สุสาน” ขยายผลมาถึง “ปมถือครองที่ดิน”

เมื่อพบว่า ผู้ก่อตั้งและผู้ถือหุ้น 3 ราย ของบริษัท กาน ชาบาด เดิมเป็นชาวอิสราเอล แต่ปัจจุบัน ได้รับสัญชาติไทยแล้วทั้งหมด เจ้าหน้าที่จึงกำลังตรวจสอบต่อ ถึงการถือครองที่ดินและทรัพย์สิน ในหลายจังหวัด ว่าชอบด้วยกฏหมายหรือไม่  ทั้ง ฉะเชิงเทรา กรุงเทพฯ ภูเก็ต และพื้นที่อื่น เพื่อดูว่า ใครเป็นผู้ถือครองที่แท้จริง และ เป็นไปวัตถุประสงค์ใด 
เข้าข่าย นอมินี หรือไม่? 

มหาดไทย เตรียมเชื่อมข้อมูลกับตำรวจ DSI ปปง. และ ป.ป.ท. เพื่อตรวจทั้งโครงสร้างนิติบุคคล เส้นทางการเงิน และการถือครองทรัพย์สิน ก่อนรวบรวมข้อมูลรายงานนายกรัฐมนตรีต่อไป

สุดท้าย เรื่องนี้อาจไม่ใช่แค่ เรื่องสุสานนี้เป็นของใคร แต่ทำให้เราเห็นคำถามที่ใหญ่กว่านั้น
และไม่เกี่ยวข้องกับชาติใดเพียงชาติเดียว นั่นคือ ระบบอนุญาตถือครองที่ดินของไทย ตรวจสอบได้มากแค่ไหนว่า ที่ดินถูกใช้ทำอะไร และ ใครถือครอง  ?

เพราะสุดท้าย หากยังมี ช่องโหว่ในระบบปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ชาติไหน แต่อาจเกิดได้กับคนทุกสัญชาติ หากระบบของเรา รู้ไม่เท่าทันช่องว่างเหล่านี้