พะยูนไทยใกล้สูญพันธุ์? เมื่อทะเลไทยไร้อาหาร เพราะระบบนิเวศพัง

Share on Line Share on Facebook Share on X
พะยูนไทยใกล้สูญพันธุ์?  เมื่อทะเลไทยไร้อาหาร เพราะระบบนิเวศพัง

พะยูนไทยกำลังเผชิญวิกฤตครั้งสำคัญ

ภัยคุกคามทุกวันนี้ไม่ได้มีเพียงการล่า หรือภัยคุกคามจากมนุษย์

แต่ยังมีอีกภัยเงียบที่กำลังคุกคามพะยูน นั่นคือ “ภาวะขาดแคลนอาหาร”

เพราะ หญ้าทะเล อาหารสำคัญของพะยูน กำลังหายไป

สรุปข่าว

พะยูนไทยกำลังลดจำนวนลงเข้าใกล้วิกฤตสูญพันธุ์ เมื่อหญ้าทะเลเสื่อมโทรม อาหารหาย บ้านเปลี่ยน นี่อาจไม่ใช่วิกฤตพะยูนเท่านั้น แต่คือสัญญาณเตือนทะเลไทย

พะยูนไทยกำลังเผชิญวิกฤตครั้งสำคัญ

ภัยคุกคามทุกวันนี้ไม่ได้มีเพียงการล่า หรือภัยคุกคามจากมนุษย์

แต่ยังมีอีกภัยเงียบที่กำลังคุกคามพะยูน นั่นคือ “ภาวะขาดแคลนอาหาร”

เพราะ หญ้าทะเล อาหารสำคัญของพะยูน กำลังหายไป

เกาะลิบง จ.ตรัง เคยเป็นหนึ่งในบ้านสำคัญของพะยูนไทย รอบเกาะเคยมีพะยูนรวมฝูงอยู่ในร่องน้ำใกล้เคียงเกือบ 200 ตัว

เหตุผลสำคัญคือ ที่นี่เคยอุดมสมบูรณ์ไปด้วย หญ้าทะเล แหล่งอาหารหลักของพะยูน

แต่ตลอดราว 5 ปีที่ผ่านมา หญ้าทะเลรอบเกาะลิบงเสื่อมโทรมลงอย่างหนัก โดยมีข้อมูลว่าพื้นที่หญ้าทะเลลดลงมากกว่า 90%

เมื่ออาหารหายไป พะยูนก็ต้องออกจากบ้าน

จากที่เคยพบพะยูนนับร้อยตัว ปัจจุบันบริเวณเกาะลิบงเหลือพะยูนเพียง 2 ตัว

สิ่งที่เกิดขึ้นที่ลิบง จึงไม่ใช่เพียงเรื่องการย้ายถิ่นเพื่อความอยู่รอดตามธรรมชาติของพะยูน

แต่กำลังสะท้อน การเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศทางทะเลไทย

ปัจจุบันคาดว่าพะยูนในธรรมชาติเหลืออยู่ราว 100–140 ตัว โดยทะเลอันดามันยังเป็นแหล่งอาศัยสำคัญ ทั้งบริเวณตรัง กระบี่ พังงา ภูเก็ต และระนอง

แต่เมื่อแหล่งอาหารเปลี่ยนแปลง พะยูนก็เริ่มกระจายตัวออกจากพื้นที่เดิม เพื่อหาแหล่งหญ้าทะเลแห่งใหม่

และนั่นทำให้การอนุรักษ์ยากขึ้น


จากเดิมที่พะยูนรวมตัวกันอยู่ในพื้นที่สำคัญไม่กี่แห่ง วันนี้พวกมันอาจต้องกระจายตัวออกไปในทะเลกว้างขึ้น เพื่อหาอาหารที่เพียงพอต่อการดำรงชีวิต

ขณะเดียวกัน การตายของพะยูนยังคงเกิดขึ้น

ตลอดปี 2569 พบพะยูนตายแล้ว 11 ตัว โดยในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา มีการพบซากพะยูนเกยตื้นหลายตัว

บางตัวพบว่า หัว หาง หรือครีบถูกตัดออก

ผู้เชี่ยวชาญตั้งข้อสังเกตว่า การตัดหัวอาจเกี่ยวข้องกับความเชื่อเรื่องงาที่อยู่ภายในกะโหลก และการนำไปจำหน่ายตามความเชื่อ



แต่หากมองย้อนกลับไปตลอด 5 ปีที่ผ่านมา จำนวนพะยูนที่ตายมีมากกว่า 200 ตัว

โดยในปี 2567 เป็นปีที่พบการตายสูงถึง 48 ตัว

ตัวเลขเหล่านี้กำลังสะท้อนว่า วิกฤตของพะยูนไม่ได้เกิดจากภัยคุกคามเพียงเรื่องเดียว

แต่เกิดขึ้นท่ามกลาง ระบบนิเวศทางทะเลที่กำลังเปลี่ยนแปลง

เมื่อหญ้าทะเลลดลง อาหารของพะยูนก็ลดลง

เมื่ออาหารลดลง พะยูนก็ต้องย้ายถิ่น

และเมื่อพะยูนกระจายตัวออกไปเพื่อหาอาหาร การดูแลและอนุรักษ์พวกมันก็ยิ่งทำได้ยากขึ้น


“ประเทศไทยเหลือพะยูนกี่ตัว?”

อาจไม่ใช่คำถามที่สะท้อนปัญหาได้ตรงจุดที่สุด

แต่อาจต้องถามว่า

“ทะเลไทยวันนี้ ยังเหลือบ้านและอาหารให้พะยูนอีกกี่แห่ง?”

เพราะก่อนที่พะยูนจะสูญพันธุ์

สิ่งที่กำลังสูญหายไปก่อน อาจไม่ใช่เพียง บ้านและแหล่งอาหารของพะยูน

แต่อาจเป็น “สมดุลของระบบนิเวศทางทะเล”

และพะยูน อาจกำลังทำหน้าที่เป็น สัญญาณเตือนว่า ทะเลไทยกำลังเปลี่ยนแปลงเร็วกว่าที่เราคิด

ที่มาข้อมูล : TNN

ที่มารูปภาพ : Getty Images