"มาเลเซีย" ผลผลิตยางลด แต่ยังขายได้แพงกว่า "ไทย"

สิ่งที่น่าสนใจคือ มาเลเซียไม่ได้แข่งขันกับไทยด้วยปริมาณยางดิบเพียงอย่างเดียว แต่เลือกสร้างความได้เปรียบผ่านการพัฒนาผลิตภัณฑ์ยางมูลค่าสูง โดยเฉพาะ "ถุงมือยาง" ที่กลายเป็นสินค้าส่งออกหลักของประเทศ และทำให้มาเลเซียครองส่วนแบ่งตลาดโลกมาอย่างยาวนาน

ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 อุตสาหกรรมถุงมือยางของมาเลเซียเติบโตอย่างก้าวกระโดด แม้หลังจากนั้นการแข่งขันจะรุนแรงขึ้นและความต้องการชะลอลง แต่ผู้ประกอบการรายใหญ่ยังคงรักษาความได้เปรียบจากเทคโนโลยีการผลิต มาตรฐานสินค้า และเครือข่ายการส่งออกที่แข็งแกร่ง

บทเรียนสำคัญจากมาเลเซีย คือ ในวันที่ผลผลิตยางลดลง ประเทศยังสามารถสร้างรายได้จากอุตสาหกรรมยางได้อย่างต่อเนื่อง เพราะไม่ได้พึ่งพาการขายวัตถุดิบเพียงอย่างเดียว แต่ต่อยอดไปสู่สินค้ามูลค่าสูงที่สร้างกำไรได้มากกว่า

สำหรับไทย แม้จะยังเป็นผู้ผลิตและส่งออกยางธรรมชาติรายใหญ่ที่สุดของโลก แต่รายได้ส่วนใหญ่ยังมาจากการขายวัตถุดิบเป็นหลัก ขณะที่การแข่งขันในตลาดโลกกำลังเปลี่ยนไป จากการแข่งขันด้านปริมาณ สู่การแข่งขันด้านมูลค่าเพิ่ม

นั่นหมายความว่า ในอนาคต ประเทศที่ได้ประโยชน์สูงสุดจากอุตสาหกรรมยาง อาจไม่ใช่ประเทศที่ผลิตยางได้มากที่สุด แต่คือประเทศที่สามารถเปลี่ยนยางธรรมชาติให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์มูลค่าสูงได้มากที่สุด

โจทย์สำคัญของไทยจึงไม่ใช่เพียงการลุ้นให้ราคายางปรับตัวสูงขึ้น แต่คือการใช้โอกาสในช่วงขาขึ้นของตลาดยาง สร้างอุตสาหกรรมปลายน้ำ ตั้งแต่ยางล้อรถยนต์ ยางสำหรับรถยนต์ไฟฟ้า อุปกรณ์ทางการแพทย์ ไปจนถึงผลิตภัณฑ์ยางเทคโนโลยีขั้นสูง เพื่อเพิ่มมูลค่าการส่งออกและสร้างรายได้ให้ประเทศในระยะยาว

เมื่อโลกกำลังให้ความสำคัญกับห่วงโซ่มูลค่าเพิ่มมากกว่าปริมาณการผลิต บทเรียนจากมาเลเซียจึงอาจเป็นคำตอบสำคัญว่า อนาคตของยางพาราไทย ไม่ได้อยู่ที่การขายยางดิบเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่การสร้างมูลค่าเพิ่มจากยางให้ได้มากที่สุด