นาซาเตรียมภารกิจ Swift Boost กู้วงโคจรกล้อง Swift ก่อนร่วงสู่โลก

สาเหตุที่วงโคจรลดลงอย่างรวดเร็ว

นาซาเปิดเผยว่าการเพิ่มขึ้นของกิจกรรมของดวงอาทิตย์ทำให้กล้องโทรทรรศน์ Swift  ต้องเผชิญกับแรงต้านจากชั้นบรรยากาศมากกว่าที่ประเมินเอาไว้ ทำให้กล้องลดระดับลงอย่างรวดเร็ว และเพื่อ รับมือกับความท้าทายนี้ได้อย่างเต็มที่ นาซาจึงพัฒนายานหุ่นยนต์ขึ้นไปทำภารกิจปรับวงโคจรของกล้องโทรทรรศน์ Swift

ยานหุ่นยนต์ "LINK" อัศวินผู้กอบกู้

ย้อนไปเมื่อปีที่แล้วนาซาได้ร่วมมือกับบริษัท Katalyst Space ในรัฐแอริโซนา เพื่อพัฒนา "LINK" ซึ่งเป็นยานอวกาศหุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบมาให้ทำหน้าที่เชื่อมต่อกับหอดูดาว และออกแรงดึงหอดูดาวให้กลับขึ้นไปยังวงโคจรที่สูงขึ้น

สำหรับการเตรียมการปล่อยยานนั้น วิศวกรของนาซาได้ดำเนินการตามลำดับเวลาดังนี้

9 มิถุนายน วิศวกรที่ศูนย์การบินวอลลอปส์ในรัฐเวอร์จิเนีย ได้ทำการติดตั้งยาน LINK เข้ากับจรวด Pegasus XL ของบริษัท Northrop Grumman จนเสร็จสมบูรณ์

12 มิถุนายน จรวด Pegasus XL ถูกนำไปติดตั้งเข้ากับบริเวณใต้ท้องเครื่องบิน Stargazer ของ Northrop Grumman

18 มิถุนายน เครื่องบิน Stargazer ได้ออกเดินทางจากศูนย์วอลลอปส์ มุ่งหน้าไปยังเกาะควาจาเลนในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ เพื่อเตรียมทำการบินขึ้นสู่อากาศสำหรับการทำภารกิจ

กระบวนการปล่อยจรวดกลางอากาศ

วิธีการปล่อยยาน LINK นั้นมีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยเครื่องบิน Stargazer จะทำหน้าที่บรรทุกจรวด Pegasus XL บินขึ้นไปที่ระดับความสูงประมาณ 40,000 ฟุต ก่อนที่จะทำการปล่อยจรวดลงสู่อากาศ จรวดจะอยู่ในสภาวะตกอย่างอิสระ (Free-fall) เป็นเวลาไม่กี่วินาที จากนั้นจึงจุดเครื่องยนต์และพุ่งทะยานเพื่อส่งยาน LINK เข้าสู่อวกาศ โดยใช้เวลาเพียงประมาณ 10 นาทีเท่านั้น 

ความสำคัญของกล้องโทรทรรศน์ Swift

สำหรับกล้องโทรทรรศน์ Swift ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศตั้งแต่ปี 2547 เพื่อทำหน้าที่ศึกษาการระเบิดของรังสีแกมมา ทว่าปัจจุบันมันถูกใช้งานในฐานะหอดูดาวอเนกประสงค์หลายความยาวคลื่น
นาซาระบุว่า Swift เปรียบเสมือนผู้ส่งต่อข้อมูลที่สำคัญของวงการดาราศาสตร์ เมื่อเกิดเหตุการณ์ทางดาราศาสตร์ขึ้นอย่างฉับพลันในจักรวาล 

กล้อง Swift จะสามารถระบุพิกัดและให้ข้อมูลสำคัญเบื้องต้น เพื่อให้หอดูดาวและกล้องโทรทรรศน์อวกาศตัวอื่นๆ สามารถใช้ข้อมูลนั้นในการติดตามและค้นคว้าต่อได้ ตัวอย่างความสำเร็จที่สำคัญคือ การที่ Swift ตรวจพบตำแหน่งของแหล่งกำเนิดรังสีเอ็กซ์ ซึ่งข้อมูลนี้ได้ช่วยให้หอดูดาวอื่น ๆ เช่น กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ สามารถติดตามจนค้นพบว่านั่นคือ ซูเปอร์โนวาที่มีอายุเก่าแก่ถึง 13 พันล้านปี