ยางไทยหนี "ตลาดสหรัฐฯ" หลังเจอภาษีหนัก มุ่งเป้า "ยุโรป" ลุ้นต่อยอดสู่อุตสาหกรรมมูลค่าสูง

แม้ราคายางพาราไทยจะอยู่ในช่วงขาขึ้น แต่ความท้าทายใหม่ของอุตสาหกรรมยางไทยกำลังมาจากนอกประเทศ เมื่อมาตรการภาษีนำเข้าของสหรัฐฯ เริ่มกดดันการส่งออกยางล้อไทย และบีบให้ผู้ประกอบการต้องเร่งปรับตัว ท่ามกลางความหวังใหม่ที่ตลาดยุโรปอาจกลายเป็นปลายทางสำคัญของการส่งออกในอนาคต

ภาษีสหรัฐฯ กดดันส่งออกยางล้อไทย

แม้ไทยจะเป็นผู้ผลิตและส่งออกยางธรรมชาติรายใหญ่ของโลก แต่รายได้สำคัญอีกส่วนหนึ่งมาจากการส่งออกยางล้อสำเร็จรูป ซึ่งสหรัฐอเมริกาเป็นหนึ่งในตลาดหลักของผู้ผลิตยางล้อที่ใช้ประเทศไทยเป็นฐานการผลิต

 ศูนย์วิจัยกสิกรไทย (KResearch) ประเมินว่า การส่งออกยางล้อของไทยไปยังสหรัฐฯ ในปี 2569 มีแนวโน้มหดตัวประมาณ 14% จากผลกระทบของมาตรการภาษีนำเข้าที่เพิ่มต้นทุนให้กับผู้ซื้อในตลาดอเมริกา

ผลกระทบดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะกับผู้ผลิตยางล้อเท่านั้น แต่ยังส่งต่อไปถึงผู้ผลิตวัตถุดิบ ผู้ประกอบการโลจิสติกส์ และแรงงานในห่วงโซ่อุตสาหกรรมทั้งหมด

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไทยไม่ได้ส่งออกเพียงยางธรรมชาติ แต่ยังเป็นฐานการผลิตยางล้อสำคัญของโลก ดังนั้นเมื่อกติกาการค้าเปลี่ยนแปลง อุตสาหกรรมทั้งระบบจึงต้องเผชิญแรงกดดันพร้อมกัน

ยุโรปกลายเป็นตลาดใหม่ที่น่าจับตา

เมื่อประตูบานหนึ่งเริ่มแคบลง ผู้ประกอบการไทยจึงต้องมองหาตลาดใหม่เพื่อลดความเสี่ยงจากการพึ่งพาตลาดใดตลาดหนึ่งมากเกินไป

หนึ่งในตลาดที่ถูกจับตามากที่สุดในเวลานี้คือ "สหภาพยุโรป" ซึ่งยังคงเป็นตลาดยานยนต์ขนาดใหญ่ของโลก และกำลังเดินหน้าสู่ยุครถยนต์ไฟฟ้าอย่างจริงจัง ส่งผลให้ความต้องการยางล้อคุณภาพสูงยังมีแนวโน้มเติบโตต่อเนื่อง

การขยายตลาดไปยุโรปไม่ได้ช่วยเพียงเพิ่มโอกาสทางการค้า แต่ยังช่วยรักษากำลังการผลิตในประเทศเอาไว้ ท่ามกลางความไม่แน่นอนของเศรษฐกิจและการค้าโลก

อีกปัจจัยสำคัญที่ภาคธุรกิจติดตามอย่างใกล้ชิด คือ ความคืบหน้าของการเจรจาความตกลงการค้าเสรีไทย-สหภาพยุโรป (Thailand-EU FTA) ซึ่งหากสามารถบรรลุข้อตกลงได้ จะช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันให้กับสินค้าส่งออกของไทยในตลาดยุโรปได้อย่างมีนัยสำคัญ

สถานการณ์นี้สะท้อนว่า ผู้ชนะในโลกการค้าใหม่อาจไม่ใช่ประเทศที่มีต้นทุนต่ำที่สุด แต่คือประเทศที่สามารถกระจายตลาดและบริหารความเสี่ยงได้ดีที่สุด