"รับน้องขึ้นดอย" 62 ปี แห่งความศรัทธา อะไรทำให้การเดินเท้า 14 กม. คือความทรงจำสำคัญของลูกช้าง

Share on Line Share on Facebook Share on X
"รับน้องขึ้นดอย" 62 ปี แห่งความศรัทธา อะไรทำให้การเดินเท้า 14 กม. คือความทรงจำสำคัญของลูกช้าง

รับน้องขึ้นดอย 62 ปี จาก 291 คนแรก สู่ประเพณีที่เชื่อมคนหลายเจเนอเรชัน


อะไรทำให้การเดินเท้ากว่า 14 กิโลเมตร ยังคงเป็นหนึ่งในความทรงจำสำคัญของคน มช. จากรุ่นสู่รุ่น

จากนักศึกษา 291 คนในปี 2507 สู่ขบวนนักศึกษาจาก 22 คณะและวิทยาลัยในปี 2569 ประเพณีรับน้องขึ้นดอย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เดินทางผ่านกาลเวลามาแล้ว 62 ปี

อะไรทำให้กิจกรรมเดินเท้าระยะทางกว่า 14 กิโลเมตร ยังคงเป็นหนึ่งในประสบการณ์สำคัญของนักศึกษา มช. และสามารถเชื่อมโยงคนต่างรุ่นให้กลับมามีส่วนร่วมได้จนถึงวันนี้

เรื่องราวของประเพณีนี้จึงไม่ได้มีเพียงจุดเริ่มต้นเมื่อ 62 ปีก่อน แต่ยังสะท้อนถึงอัตลักษณ์ ความทรงจำร่วม และการปรับตัวของวัฒนธรรมมหาวิทยาลัยที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น





สรุปข่าว

ย้อนรอยประเพณีรับน้องขึ้นดอย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ 62 ปี จากจุดเริ่มต้นนักศึกษา 291 คนในปี 2507 สู่กิจกรรมสำคัญที่เชื่อมโยงนักศึกษารุ่นใหม่ รุ่นพี่ และศิษย์เก่า ผ่านเส้นทางกว่า 14 กิโลเมตร สะท้อนพลังแห่งศรัทธา ความสามัคคี และความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ลูกช้าง มช. ที่ยังคงสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น

รับน้องขึ้นดอย 62 ปี จาก 291 คนแรก สู่ประเพณีที่เชื่อมคนหลายเจเนอเรชัน


อะไรทำให้การเดินเท้ากว่า 14 กิโลเมตร ยังคงเป็นหนึ่งในความทรงจำสำคัญของคน มช. จากรุ่นสู่รุ่น

จากนักศึกษา 291 คนในปี 2507 สู่ขบวนนักศึกษาจาก 22 คณะและวิทยาลัยในปี 2569 ประเพณีรับน้องขึ้นดอย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เดินทางผ่านกาลเวลามาแล้ว 62 ปี

อะไรทำให้กิจกรรมเดินเท้าระยะทางกว่า 14 กิโลเมตร ยังคงเป็นหนึ่งในประสบการณ์สำคัญของนักศึกษา มช. และสามารถเชื่อมโยงคนต่างรุ่นให้กลับมามีส่วนร่วมได้จนถึงวันนี้

เรื่องราวของประเพณีนี้จึงไม่ได้มีเพียงจุดเริ่มต้นเมื่อ 62 ปีก่อน แต่ยังสะท้อนถึงอัตลักษณ์ ความทรงจำร่วม และการปรับตัวของวัฒนธรรมมหาวิทยาลัยที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น





จากนักศึกษา 291 คนแรก สู่ประเพณี 62 ปี

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2507 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เปิดดำเนินการเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกในภาคเหนือ โดยมีนักศึกษารุ่นแรก 291 คน ศาสตราจารย์ นายแพทย์บุญสม มาร์ติน รองอธิการบดีในขณะนั้น เป็นผู้ริเริ่มกิจกรรมเดินขึ้นดอยสุเทพ เพื่อสร้างความทรงจำและความภาคภูมิใจให้กับนักศึกษาใหม่


เส้นทางที่นักศึกษาเดินในวันนั้น เริ่มจากบริเวณศาลาธรรมภายในมหาวิทยาลัย ผ่านอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย ก่อนมุ่งหน้าสู่วัดพระธาตุดอยสุเทพ รวมระยะทางประมาณ 14 กิโลเมตร

แรงบันดาลใจสำคัญมาจากครูบาศรีวิชัย นักบุญแห่งล้านนา ผู้มีบทบาทในการสร้างถนนขึ้นสู่วัดพระธาตุดอยสุเทพเมื่อปี 2477 การเดินขึ้นดอยจึงไม่ได้เป็นเพียงการทดสอบกำลัง แต่ยังเชื่อมโยงกับเรื่องราวของความเพียร ศรัทธา และพลังความร่วมมือของผู้คน


จากกิจกรรมของนักศึกษารุ่นแรก ค่อย ๆ พัฒนาเป็นประเพณีที่นักศึกษาหลายรุ่นร่วมกันสืบทอด จนกลายเป็นหนึ่งในอัตลักษณ์สำคัญของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่


มากกว่าการเดินขึ้นดอย คือเอกลักษณ์ที่มีความหมาย

ตลอดเส้นทางขึ้นสู่ดอยสุเทพ มีองค์ประกอบหลายอย่างที่กลายเป็นภาพจำของประเพณี ไม่ว่าจะเป็นโค้งสปิริต หรือโค้งขุนกัณฑ์ ซึ่งเป็นจุดที่นักศึกษาใหม่และรุ่นพี่ร่วมแสดงพลังใจและความสามัคคี

ขณะที่เสลี่ยงช้างแก้ว ซึ่งนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ร่วมกันแบกขึ้นดอย โดยผลัดเปลี่ยนกำลังกันตามเส้นทางลาดชัน ก็เป็นอีกหนึ่งภาพสะท้อนของการทำงานเป็นทีมและการแบ่งปันแรงกายเพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย


ส่วนขบวนของนักศึกษาแต่ละคณะที่แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองล้านนาหรือชุดประจำคณะ สะท้อนทั้งอัตลักษณ์ของท้องถิ่นและความหลากหลายภายในมหาวิทยาลัย

องค์ประกอบเหล่านี้ทำให้การรับน้องขึ้นดอยมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เพราะไม่ใช่เพียงการเดินทางไปให้ถึงวัดพระธาตุดอยสุเทพ แต่เป็นการแสดงออกถึงตัวตนของแต่ละคณะและการเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเดียวกัน

ประเพณีที่ต้องปรับตัวตามยุคสมัย

ตลอด 62 ปี วัฒนธรรมการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยและแนวคิดเกี่ยวกับกิจกรรมรับน้องเปลี่ยนแปลงไปตามสังคม ประเพณีที่ต้องการสืบทอดจึงไม่อาจยึดติดกับรูปแบบเดิมทุกอย่าง แต่ต้องปรับให้สอดคล้องกับบริบทของนักศึกษาแต่ละยุค

ประเพณีรับน้องขึ้นดอยเองก็มีพัฒนาการด้านการจัดงาน โดยในช่วงแรกนิยมจัดขึ้นในช่วงต้นปีการศึกษา ราวเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน ก่อนปรับช่วงเวลามาจัดในเดือนพฤศจิกายนตั้งแต่ปี 2563 เป็นต้นมา

การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า การรักษาประเพณีไม่ได้หมายถึงการหยุดทุกอย่างไว้กับอดีต แต่คือการรักษาคุณค่าหลัก พร้อมปรับรูปแบบให้สามารถดำเนินต่อไปได้ในสังคมที่เปลี่ยนไป

สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แต่เป็นการรักษาความหมายของประเพณีไว้ ขณะเดียวกันก็เปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่มีส่วนร่วมในรูปแบบที่สอดคล้องกับยุคสมัยของตนเอง


จากรุ่นพี่สู่รุ่นน้อง พลังของการส่งต่อ

สำหรับนักศึกษาใหม่ การเดินขึ้นดอยเป็นหนึ่งในประสบการณ์สำคัญของการเริ่มต้นชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เป็นโอกาสในการทำความรู้จักเพื่อนต่างคณะ ได้สัมผัสอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัย และเป็นส่วนหนึ่งของประเพณีที่มีเรื่องราวยาวนานกว่าช่วงเวลาที่ตนเองเข้ามาศึกษา

ขณะที่รุ่นพี่มีบทบาทในการร่วมจัดกิจกรรม ดูแลขบวน และส่งต่อประสบการณ์ให้กับนักศึกษารุ่นใหม่ การมีส่วนร่วมจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่การเดินไปพร้อมกัน แต่ยังรวมถึงการช่วยกันทำให้ประเพณีดำเนินต่อไปได้

ส่วนศิษย์เก่าที่กลับมาร่วมกิจกรรม ก็เป็นอีกกลุ่มที่ช่วยเชื่อมโยงประสบการณ์ในอดีตเข้ากับปัจจุบัน เพราะเส้นทางขึ้นดอยแห่งนี้อาจเป็นเส้นทางที่พวกเขาเคยเดินเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษา และวันนี้ได้กลับมาเห็นคนรุ่นใหม่เดินตามรอยเดิมอีกครั้ง

ประเพณีรับน้องขึ้นดอยจึงมีความหมายมากกว่ากิจกรรมต้อนรับนักศึกษาใหม่ แต่เป็นพื้นที่ที่ทำให้คนซึ่งอยู่ต่างช่วงวัยและต่างยุคสมัย ยังมีประสบการณ์ร่วมกันได้



62 ปีผ่านไป กับความหมายที่ยังเดินทางต่อ

จากนักศึกษา 291 คนในปี 2507 สู่ขบวนของนักศึกษาจาก 22 คณะและวิทยาลัยในปี 2569 ประเพณีรับน้องขึ้นดอยผ่านความเปลี่ยนแปลงของสังคมและมหาวิทยาลัยมาแล้วถึง 62 ปี

ความสำคัญของประเพณีจึงอาจไม่ได้อยู่ที่จำนวนปีที่สืบทอด แต่อยู่ที่การรักษาคุณค่าของการมีส่วนร่วม การทำงานร่วมกัน และความภาคภูมิใจในสถาบัน พร้อมเปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่เข้ามาสร้างความทรงจำและความหมายของตนเอง

เพราะประเพณีจะไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ด้วยอดีตเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีคนรุ่นใหม่ที่พร้อมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง และทำให้เรื่องราวนั้นมีความหมายต่อไปในอนาคต


ท้ายที่สุด การเดินขึ้นดอยอาจสิ้นสุดลงภายในวันเดียว แต่สิ่งที่เดินทางต่อไปได้ไกลกว่านั้น คือความทรงจำที่คนแต่ละรุ่นมีร่วมกัน และความรู้สึกว่าไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี พวกเขาก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่แห่งนี้

แท็กบทความ