“ความมืด” กำลังหายไป ท้องฟ้าทั่วโลกสว่างขึ้น 10% ต่อปี

หลายพื้นที่เริ่มออกมาตรการควบคุมแสงสว่างแล้ว โดยเมืองแฟลกสตาฟ รัฐแอริโซนา สหรัฐฯ เป็นหนึ่งในเมืองแรก ๆ ที่ออกกฎควบคุมไฟภายนอกอาคารตั้งแต่ปี 1958 และได้รับการรับรองให้เป็นเมืองท้องฟ้ามืด หรือ Dark Sky City ในปี 2001 กฎดังกล่าวกำหนดทั้งปริมาณแสง ประเภทของหลอดไฟ และทิศทางการส่องสว่าง

ขณะเดียวกัน เมืองและชุมชนอีกหลายแห่งในสหรัฐฯ และประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มออกมาตรการในลักษณะเดียวกัน รวมถึงรัฐนิวยอร์กที่กำลังพิจารณากฎหมายคุ้มครองท้องฟ้ามืด ซึ่งจะเพิ่มข้อจำกัดเกี่ยวกับการใช้แสงสว่างภายนอกอาคาร

ผลกระทบจากมลพิษทางแสงไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการทำให้มนุษย์มองไม่เห็นดวงดาว แต่ยังส่งผลต่อสิ่งมีชีวิตที่ใช้ความมืดเป็นส่วนหนึ่งของวงจรชีวิต

สัตว์หลายชนิดอาศัยแสงจากดวงจันทร์และความมืดในการนำทาง เต่าทะเลวัยอ่อนอาจสับสนจากแสงไฟริมชายฝั่งและมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่มีแสงแทนที่จะลงสู่ทะเล ขณะที่แมลงกลางคืน เช่น ผีเสื้อกลางคืน อาจบินวนรอบแหล่งกำเนิดแสงจนเสียพลังงานและตกเป็นเหยื่อของสัตว์อื่นได้ง่ายขึ้น

หิ่งห้อยและกบยังต้องอาศัยความมืดในการสื่อสารและผสมพันธุ์ ส่วนแสงจากเมืองยังสามารถรบกวนเส้นทางการอพยพของนกที่เดินทางในเวลากลางคืน

งานวิจัยยังพบว่า มลพิษทางแสงอาจรบกวนความสัมพันธ์ระหว่างพืชกับแมลงผสมเกสร รวมถึงส่งผลต่อช่วงเวลาการออกดอกของต้นไม้ และรบกวน นาฬิกาชีวภาพ (circadian rhythm) ของสิ่งมีชีวิต

มนุษย์เองก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน แสงจากภายในอาคารหรือแสงภายนอกที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างในช่วงกลางคืนสามารถรบกวนการพักผ่อนและวงจรการนอนหลับ ขณะที่การลดการสัมผัสแสงในช่วงกลางคืนมีความสำคัญต่อการพักฟื้นและสุขภาพโดยรวม

ปัจจุบันมลพิษทางแสงไม่ได้มาจากพื้นโลกเพียงอย่างเดียว แต่เริ่มขยายขึ้นไปบนท้องฟ้าจากจำนวนดาวเทียมที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะกลุ่มดาวเทียมในวงโคจรต่ำของโลก ซึ่งสามารถมองเห็นเป็นจุดสว่างเคลื่อนผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน และรบกวนการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์

นักวิทยาศาสตร์ยังจับตาแนวคิดการใช้ดาวเทียมเพื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ลงมายังพื้นโลกในบางพื้นที่ ซึ่งอาจทำให้เกิดคำถามใหม่เกี่ยวกับผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของการเพิ่มแหล่งกำเนิดแสงจากอวกาศ

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมีความสำคัญต่อมนุษย์มายาวนาน ดวงดาวเคยเป็นทั้งเครื่องมือบอกทิศทาง ปฏิทิน และส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและความเชื่อของผู้คน แต่การขยายตัวของเมืองและการใช้แสงประดิษฐ์ที่เพิ่มขึ้น ทำให้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนจำนวนมากต้องเดินทางออกจากเมืองจึงจะสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

นักอนุรักษ์ท้องฟ้ามืดจึงเสนอให้สังคมมอง “ความมืดในยามค่ำคืน” เป็นทรัพยากรธรรมชาติที่ควรได้รับการปกป้อง เช่นเดียวกับอากาศและน้ำสะอาด โดยไม่จำเป็นต้องทำให้เมืองกลับไปมืดสนิท แต่สามารถออกแบบการใช้แสงให้มีประสิทธิภาพ ลดแสงที่ไม่จำเป็น และเปิดโอกาสให้ผู้คนและสิ่งมีชีวิตได้กลับมาสัมผัสกับความมืดตามธรรมชาติอีกครั้ง