เปิดเทคโนโลยีเรือบรรทุกเครื่องบินนิวเคลียร์สหรัฐ USS George H.W. Bush

⬛️ เรือบรรทุกเครื่องบินลำสุดท้ายของชั้น Nimitz

สำหรับเรือยูเอสเอส จอร์จ เอช.ดับเบิลยู. บุช เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินลำที่ 10 และลำสุดท้ายของชั้นนิมิตซ์ (Nimitz class) เข้าประจำการในปี 2552 ตัวเรือมีความยาวประมาณ 333 เมตร หรือยาวกว่าสนามฟุตบอลมาตรฐานประมาณ 3 สนามต่อกัน และมีระวางขับน้ำมากกว่า 100,000 ตัน จัดเป็นหนึ่งในเรือรบขนาดใหญ่ที่สุดของโลก

ความน่าสนใจของเรือรหัส CVN-77 ลำนี้ คือ การเป็นเรือช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างชั้นนิมิตซ์กับเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด (Gerald R. Ford class) รุ่นใหม่กว่า หลายส่วนจึงได้รับการออกแบบแตกต่างจากเรือนิมิตซ์รุ่นแรก ตั้งแต่หัวเรือ หอบังคับการ ระบบภายใน ไปจนถึงใบจักร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและลดภาระการซ่อมบำรุง

หนึ่งในจุดเด่น คือ หัวเรือทรงกระเปาะ (Bulbous Bow) บริเวณใต้ระดับแนวผิวน้ำ ซึ่งช่วยปรับรูปแบบการไหลของน้ำและลดแรงต้านขณะเดินเรือ ขณะที่หอบังคับการได้รับการออกแบบใหม่ให้มีขนาดกะทัดรัดและจัดวางระบบต่าง ๆ มีประสิทธิภาพมากขึ้น ห้องควบคุมการบินหลักยังได้รับการปรับปรุงให้มองเห็นพื้นที่ดาดฟ้าบินได้กว้างกว่าเดิม

⬛️ ขับเคลื่อนด้วยเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ 2 เครื่อง

หัวใจสำคัญของเรือลำนี้ คือ เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เอโฟร์ดับเบิลยู (A4W) จำนวน 2 เครื่อง ทำหน้าที่สร้างความร้อนเพื่อผลิตไอน้ำ ก่อนส่งไปหมุนกังหันและขับเพลาใบจักร 4 เพลา ระบบดังกล่าวทำให้เรือทำความเร็วได้มากกว่า 30 นอต หรือประมาณ 56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และสามารถปฏิบัติการเป็นเวลาหลายสิบปีระหว่างการเติมเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ครั้งใหญ่

ข้อได้เปรียบของพลังงานนิวเคลียร์ คือ เรือไม่ต้องบรรทุกน้ำมันจำนวนมหาศาลสำหรับระบบขับเคลื่อนเหมือนเรือทั่วไป ทำให้สามารถปฏิบัติการในทะเลเป็นเวลานาน โดยข้อจำกัดสำคัญของการเดินทางจะมาจากเสบียง อะไหล่ เชื้อเพลิงอากาศยาน และความพร้อมของกำลังพล มากกว่าพลังงานสำหรับขับเคลื่อนตัวเรือ

โดยดาดฟ้าบินของ CVN-77 ทำหน้าที่เป็นฐานทัพอากาศลอยน้ำ เครื่องบินสามารถขึ้นบินด้วยเครื่องดีดพลังไอน้ำ (Steam Catapult) ซึ่งเร่งเครื่องบินรบให้มีความเร็วเพียงพอสำหรับทะยานขึ้นจากดาดฟ้าระยะสั้น ส่วนการลงจอดใช้ตะขอท้ายเครื่องบินเกี่ยวกับลวดหน่วงบนดาดฟ้า เพื่อหยุดเครื่องบินจากความเร็วหลายร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงภายในระยะประมาณ 100 เมตร

⬛️ เคยสร้างประวัติศาสตร์การบินด้วยโดรน X-47B

นอกจากบทบาททางทหารแล้ว CVN-77 ยังเป็นเรือที่มีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์เทคโนโลยีโดรนของกองทัพเรือสหรัฐฯ หากย้อนเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2556 โดรนเอ็กซ์-47บี (X-47B) ของบริษัทนอร์ทรอป กรัมแมน (Northrop Grumman) ถูกส่งขึ้นจากดาดฟ้าเรือด้วยเครื่องดีด กลายเป็นครั้งแรกที่อากาศยานไร้คนขับประเภทนี้ถูกปล่อยขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบินในทะเล

หลังจากนั้นไม่ถึง 2 เดือนต่อมา วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 เอ็กซ์-47บี สามารถลงจอดบน CVN-77 ด้วยระบบลวดหน่วงได้สำเร็จเป็นครั้งแรก โดรนลดความเร็วจากประมาณ 145 นอต หรือราว 270 กิโลเมตรต่อชั่วโมง จนหยุดภายในระยะไม่ถึง 107 เมตร ถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์สำคัญที่พิสูจน์ว่าอากาศยานไร้คนขับสามารถทำงานร่วมกับระบบบนเรือบรรทุกเครื่องบินได้จริง 

⬛️ ฐานทัพอากาศลอยน้ำพร้อมฝูงบิน 9 ฝูง

ในการปฏิบัติภารกิจปี 2569 เรือบรรทุกกองบินบรรทุกเครื่องบินที่ 7 (Carrier Air Wing 7) ซึ่งประกอบด้วยฝูงบิน 9 ฝูง มีทั้งเครื่องบินขับไล่โจมตีเอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ต (F/A-18E/F Super Hornet) เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์อีเอ-18จี โกรว์เลอร์ (EA-18G Growler) และเครื่องบินแจ้งเตือนภัยทางอากาศอี-2 ฮอว์คอาย (E-2 Hawkeye)

กองบินยังมีเฮลิคอปเตอร์เอ็มเอช-60 ซีฮอว์ก (MH-60 Seahawk) และเครื่องบินใบพัดปรับมุมซีเอ็มวี-22บี ออสเปรย์ (CMV-22B Osprey) สำหรับลำเลียงกำลังพล สินค้า และอะไหล่ระหว่างเรือกับฐานบนฝั่ง ทำให้กองเรือสามารถปฏิบัติการห่างจากฐานทัพเป็นระยะเวลานานได้

ด้านการป้องกันตัว CVN-77 มีระบบป้องกันภัยทางอากาศระยะใกล้หลายชั้น ทั้งขีปนาวุธซีสแปร์โรว์ (Sea Sparrow) หรืออีเอสเอสเอ็ม (ESSM) ขีปนาวุธอาร์เอเอ็ม (Rolling Airframe Missile) และระบบปืนกลอัตโนมัติฟาแลงซ์ (Phalanx CIWS) สำหรับรับมืออากาศยานและขีปนาวุธที่สามารถฝ่าแนวป้องกันของกองเรือเข้ามาได้