“ค้างคาว” แท้จริงแล้วอาจมาจากยุโรป นักวิทย์ฯ เตรียมปรับผังวิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใหม่ทั้งหมด

Bat1K

งานวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามระดับโลกที่เรียกว่า แบทวันเค (Bat1K) ซึ่งริเริ่มขึ้นในปี 2017 โดยมีเป้าหมายเพื่อถอดรหัสจีโนมของค้างคาวทั้ง 1,500 สายพันธุ์ที่มีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งถือเป็นกลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีความหลากหลายมากเป็นอันดับ 2 ของโลก และคิดเป็นสัดส่วนถึง 1 ใน 5 ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมด (จำนวนชนิดพันธุ์ (Species) ของค้างคาวกินพื้นที่ถึง 1 ใน 5 เมื่อเทียบกับชนิดพันธุ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดบนโลก)   

การศึกษานี้ อาศัยข้อมูลจีโนมของค้างคาว 103 ตัวจาก 21 วงศ์ (family) ควบคู่ไปกับซากดึกดำบรรพ์ของค้างคาวอีก 44 ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นฟันที่ขุดพบจากทั่วโลก

สัตว์ต้านทานโรค

ซาราห์ โอลสัน (Sarah Olson) หนึ่งในคณะผู้จัดทำรายงานวิจัยชิ้นนี้ และผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยด้านสุขภาพแห่งสมาคมอนุรักษ์สัตว์ป่า (Wildlife Conservation Society) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร กล่าวว่าผลการศึกษานี้ ช่วยวางรากฐานให้เข้าใจสรีรวิทยาของค้างคาวได้ดียิ่งขึ้น และที่สำคัญคือช่วยให้เข้าใจว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดนี้วิวัฒนาการมาอย่างไร ทำไมจึงมีความต้านทานต่อโรคได้สูงมาก 

และเนื่องจากค้างคาว มักถูกระบุว่าเป็นพาหะกักเก็บเชื้อไวรัสร้ายแรงที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน เช่น อีโบลา นิปาห์ และมาร์เบิร์ก แต่ตัวค้างคาวเองกลับไม่ล้มป่วยด้วยโรคเหล่านี้ นักวิจัยจึงสนใจที่จะศึกษาว่า พวกมันอยู่ร่วมกับไวรัสเหล่านี้ได้อย่างไร ในเมื่อไวรัสชนิดเดียวกันนี้ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงเมื่อเข้าสู่ร่างกายมนุษย์

นอกจากนี้ ค้างคาวยังมีความโดดเด่นและแตกต่างจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดอื่น ตรงที่มีอายุขัยยืนยาวมากเมื่อเทียบกับขนาดตัว อีกทั้งยังแทบไม่แสดงสัญญาณของความชราหรือโรคมะเร็ง ในขณะนี้ นักวิทยาศาสตร์ระบุว่าจะสามารถศึกษาเจาะลึกถึงยีนที่เป็นตัวกำหนดลักษณะพิเศษเหล่านั้นได้ ซึ่งสิ่งที่ค้นพบอาจนำไปสู่จุดเปลี่ยนสำคัญในการวิจัยเกี่ยวกับความชรา ระบบภูมิคุ้มกัน และความต้านทานต่อโรคในมนุษย์

นอกจากนี้นักวิทยาศาสตร์หลายท่าน ยังเน้นย้ำเรื่องที่ค้างคาวกำลังเผชิญความเสี่ยงจากวิกฤตสภาพภูมิอากาศ การสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย รวมถึงการถูกล่าและถูกจับโดยมนุษย์ ในขณะเดียวกัน ค้างคาวก็มีบทบาทสำคัญในระบบนิเวศ ทั้งช่วยผสมเกสรพืช กระจายเมล็ดพันธุ์ และควบคุมประชากรแมลง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยุงซึ่งเป็นพาหะนำโรค ดังนั้นจึงมีความจำเป็นเป็นอย่างมาก ในการที่ทุกภาคส่วนจะช่วยกันปกป้องถิ่นที่อยู่อาศัยของพวกมัน เพื่อรักษาเสถียรภาพของระบบนิเวศและความหลากหลายทางชีวภาพของโลกไว้