จีนเปิดตัว Xinhuan No. 1 ฟาร์มปลากึ่งดำน้ำใหญ่สุด ผลิตปลา 4,000 ตันต่อปี

ขนาดมหึมาและกำลังการผลิต

ฟาร์มปลาลอยน้ำแห่งนี้มีขนาดความจุที่น่าทึ่ง โดยสามารถกักเก็บน้ำได้มากกว่า 14 ล้านแกลลอน หรือประมาณ 64,000 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งเทียบเท่ากับปริมาตรของสระว่ายน้ำมาตรฐานโอลิมปิกถึง 20 สระ

ภายในเดือนนี้ แท่นเพาะเลี้ยงจะกลายเป็นบ้านของลูกปลาจำนวนกว่า 3 ล้านตัว โดยมีสัตว์น้ำเศรษฐกิจสายพันธุ์หลัก ได้แก่ ปลาหนวดพราหมณ์สี่เส้น (Fourfinger threadfin) และปลาเก๋าไข่มุก (Pearl grouper)

โครงสร้างภายในฟาร์มได้รับการออกแบบให้แบ่งออกเป็นโซนย่อย ๆ เพื่อรองรับขนาดของปลาที่เติบโตขึ้นตามแต่ละช่วงวัย ซึ่งช่วยให้สามารถทำการเพาะเลี้ยงแบบหมุนเวียนได้ตลอดทั้งปี

นายหลี่ ซีหวน (Li Xihuan) ผู้จัดการทั่วไปของฟาร์ม เปิดเผยถึงเป้าหมายการผลิตว่า "เราจะทำการเลี้ยงปลาปีละ 2 รุ่น โดยมีผลผลิตรุ่นละ 2,000 ตัน รวมเป็นเป้าหมายการผลิตปลาทะเลที่ 4,000 ตันต่อปี"

เทคโนโลยีล้ำสมัยและการทนทานต่อสภาพอากาศ

สำหรับจุดเด่นที่สำคัญของ Xinhuan No. 1 คือ การเป็นโครงสร้างแบบกึ่งดำน้ำที่ใช้ระบบถ่วงน้ำหนัก (Ballast system) เพื่อปรับตัวให้เข้ากับความแปรปรวนของสภาพทางทะเล ฟาร์มแห่งนี้ผ่านการทดสอบอย่างเข้มงวดและพิสูจน์แล้วว่าสามารถทนทานต่อพายุไต้ฝุ่นได้

นอกจากนี้ ระบบยังถูกออกแบบมาให้จำลองสภาพแวดล้อมทางทะเลตามธรรมชาติให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยมีการติดตั้งระบบแลกเปลี่ยนน้ำทะเลปริมาณมหาศาลตลอด 24 ชั่วโมง
ต่อยอดสู่การท่องเที่ยวเชิงเกษตร

นอกเหนือจากเป้าหมายในการผลิตปลาคุณภาพสูงแล้ว ฟาร์ม Xinhuan No. 1 ยังถูกออกแบบมาให้เป็นฟาร์มเอนกประสงค์ โดยจะมีการต่อยอดธุรกิจบริการด้านการท่องเที่ยวเชิงเกษตร (Agriculture-tourism) ซึ่งรวมถึงการจัดสรรพื้นที่สำหรับการตกปลาเพื่อการพักผ่อนและการจัดทัวร์ชมทิวทัศน์ เพื่อสร้างรายได้อีกทางหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม แม้โครงการนี้จะสร้างสถิติใหม่ในจีน แต่ยังไม่ใช่ฟาร์มที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งตำแหน่งนั้นเป็นของ Havfarm 1 ในประเทศนอร์เวย์ ที่น่าสนใจ คือ ตัวแท่น Havfarm 1 ก็ถูกสร้างขึ้นในจีนเช่นกัน

ผู้เชี่ยวชาญยังคงมีข้อกังวลเกี่ยวกับผลกระทบต่อระบบนิเวศทางทะเล เนื่องจากในปัจจุบันยังไม่มีรายละเอียดที่ชัดเจนว่าฟาร์มขนาดใหญ่นี้จะส่งผลกระทบต่อแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ทะเลโดยรอบอย่างไร

และยังเคยมีบทเรียนจากการทำฟาร์มปลาแซลมอนนอกชายฝั่งอย่างเข้มข้นในนอร์เวย์ชี้ให้เห็นว่า อุตสาหกรรมนี้อาจสร้างความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาเรื่องการปล่อยของเสียในใจกลางมหาสมุทร ซึ่งเป็นเรื่องยากที่จะติดตามและควบคุมเมื่อเทียบกับโรงงานบนบกที่มีเส้นทางการปล่อยน้ำเสียที่ชัดเจนกว่า