เปิด 6 กรณี “ต่างด้าว” เข้าข่ายถูกเนรเทศ ตามระเบียบฉบับใหม่ มีผล 28 ส.ค. 69

เหตุผลของการออกระเบียบ เนื่องจากประเทศไทยเปิดรับคนต่างด้าวที่เข้ามาท่องเที่ยว ทำงาน และประกอบธุรกิจอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่พบคนต่างด้าวบางส่วนที่มีพฤติกรรมขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดี รวมถึงผู้ที่เข้าเมืองโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย จึงกำหนดแนวทางปฏิบัติให้หน่วยงานรัฐสามารถดำเนินการเรื่องการเนรเทศได้อย่างรวดเร็ว มีประสิทธิภาพ และเป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ

คนต่างด้าวที่อาจเข้าข่ายถูกเนรเทศ

ตามข้อ 4-5 ของระเบียบ คนต่างด้าว รวมถึงตัวการ ผู้ใช้ และผู้สนับสนุน อาจถูกสั่งเนรเทศออกนอกราชอาณาจักร หากเข้าข่ายกรณีดังต่อไปนี้

1.เข้าเมืองผิดกฎหมาย ฝ่าฝืนกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมือง

2.ทำงานผิดกฎหมาย ฝ่าฝืนกฎหมายการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว

3.ประกอบธุรกิจผิดกฎหมาย ฝ่าฝืนกฎหมายการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว

4.ปลอมแปลงหรือใช้เอกสารราชการปลอม

5.กระทำความผิดอาญาร้ายแรง ที่มีโทษจำคุกตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไป

6.มีพฤติกรรมขัดต่อความสงบเรียบร้อย ศีลธรรมอันดี หรือความผาสุกของประชาชน

ขั้นตอนการเนรเทศ

1. แจ้งข้อมูล
กรมราชทัณฑ์ต้องแจ้งรายชื่อ สัญชาติ และคดีของคนต่างด้าวให้ปลัดกระทรวงมหาดไทยทราบ ก่อนปล่อยตัวไม่น้อยกว่า 15 วัน

2. รายงานรัฐมนตรี
ปลัดกระทรวงมหาดไทยพิจารณาและรายงานต่อรัฐมนตรีเพื่อสั่งเนรเทศโดยไม่ชักช้า

3. มีคำสั่งเนรเทศ
รัฐมนตรีพิจารณาโดยคำนึงถึงกฎหมาย มติคณะรัฐมนตรี และพันธกรณีระหว่างประเทศ

4. ส่งตัวออกนอกราชอาณาจักร
เจ้าพนักงานส่งตัวคนต่างด้าวกลับประเทศต้นทาง หรือประเทศที่แจ้งว่าเป็นสถานที่พำนักครั้งสุดท้าย ผ่านด่านที่กำหนด

กรอบเวลาสำคัญ

• 15 วัน - ต้องแจ้งข้อมูลก่อนปล่อยตัวคนต่างด้าวจากเรือนจำ
• 30 วัน - ระยะเวลาดำเนินการตามคำร้องขอส่งตัว และสามารถขยายได้ไม่เกิน 2 ครั้ง ครั้งละไม่เกิน 30 วัน
• 5 ปี - โทษจำคุกขั้นต่ำของคดีอาญาที่เข้าเกณฑ์การเนรเทศตามข้อ 5(5)

ข้อยกเว้นและหลักประกัน

หากคนต่างด้าวไม่มีสัญชาติแน่นอน หรือไม่สามารถเดินทางกลับประเทศต้นทางได้เนื่องจากมีความเสี่ยงที่จะถูกทรมานหรือถูกปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรม ประเทศที่สามหรือองค์การระหว่างประเทศสามารถร้องขอรับตัวบุคคลดังกล่าวได้

ส่วนค่าใช้จ่ายในการเนรเทศให้เป็นไปตามระเบียบที่กระทรวงมหาดไทยกำหนดร่วมกับกระทรวงการคลัง และหากเกิดปัญหาในการปฏิบัติตามระเบียบ ให้เป็นไปตามที่รัฐมนตรีวินิจฉัย

อ้างอิงราชกิจจานุเบกษา เล่ม 143 ตอนพิเศษ 205 ง ลงวันที่ 27 สิงหาคม 2569