คนเรา "เจ็บได้ร้องไห้เป็น" เหตุผลที่การ "ฝืนเข้มแข็ง" ทรมานกว่าบาดแผลในใจ

พูดแบบนี้ไม่ได้แปลว่า สนับสนุนให้เอาแต่นั่งร้องไห้ตลอดทั้งวัน

(เพราะถึงจะอยากทำก็คงทำไม่ได้)

เพียงแต่การซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง และยอมรับมัน น่าจะเป็นหนทางที่ดีกว่า

บางคนบ่นว่า ร้องไห้แล้วมันได้อะไรขึ้นมา มันแก้ไขอะไรในอดีตได้หรือเปล่า...

ก็คงต้องยอมรับว่า ไม่

แต่การพยายามไม่ให้น้ำตาไหล ก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเช่นกัน จริงหรือเปล่า

หากเราไม่มองว่า การหัวเราะเมื่อรู้สึกขำเป็นเรื่องไม่ดี แล้วเพราะอะไร การร้องไห้เมื่อใจรู้สึกเจ็บจึงเป็นเรื่องที่ไม่สมควร? ในแต่ละครั้งของการร้องไห้ อาจมีความรู้สึกหลายๆอย่างปะปนกันอยู่ในน้ำตาที่ไหลออกมา ไม่ได้มีแค่ความรู้สึกเดียว

เศร้า เหนื่อย โกรธ ท้อแท้ กลัว แค้น น้อยใจ เป็นห่วง เจ็บใจ อึดอัด รู้สึกผิดฯลฯ

ลองอยู่นิ่งๆ " ฟัง " เสียงในใจตัวเอง

เพื่อรับรู้ว่า ความรู้สึกเหล่านั้นมาจากไหน

- เราคาดหวังอะไรเอาไว้(โดยไม่รู้ตัว) เราจึงผิดหวัง?

เราตีความสิ่งที่เห็นสิงที่ได้ยินว่าอะไรจึงรู้สึกแบบนี้?

หรือจริงๆแล้ว มันก็แค่เรื่องที่เข้าใจได้ ถ้าหากใครสักคนจะน้ำตาไหล

ปลดปล่อยอารมณ์ที่ไม่จำเป็นต้องเก็บ และไม่เร่งตัวเองให้หยุดรู้สึก หยุดร้องไวไว

คงไม่ดีแน่หากร่างกายมีแผลฉกรรจ์ แต่ทำเป็นไม่เห็นว่าเลือดไหล หรือต่อว่าตัวเองที่เลือดไม่หยุด

มองดูว่าเกิดอะไรขึ้น ห้ามเลือด ดูแลรักษาแผล และหาทางป้องกันใจไม่ให้เกิดแผลซ้ำน่าจะดีกว่า

ข้อมูลจาก เพจ "สมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย"

https://www.facebook.com/photo?fbid=1182357370601013&set=a.455542319949192