สกุชชี่ ทำมาจากอะไร? เปิดเบื้องหลังของเล่นสุดนุ่ม บีบแล้วฟิน ที่ทำเอาหลายคนติดใจ

ข้างในสกุชชี่มีอะไร

วัสดุหลักที่ซ่อนอยู่ใต้สีสันอันสดใสของสกุชชี่ มีชื่อทางเคมีว่าโฟมโพลียูรีเทนชนิดยืดหยุ่น Polyurethane Foam แต่สำหรับสกุชชี่เกรดพรีเมียมที่คืนตัวได้ช้าเป็นพิเศษนั้น จะใช้สูตรเคมีเฉพาะที่เรียกว่า วิสโคอีลาสติก โพลียูรีเทน (Viscoelastic Polyurethane) หรือเมมโมรี่ โฟม หากชื่อนี้ฟังดูเข้าใจยาก ให้ลองนึกถึงหมอนเพื่อสุขภาพ เพราะมันคือวัสดุประเภทเดียวกัน

โดยในกระบวนการผลิต โรงงานจะนำสารตั้งต้นเหลวมาผสมกับเรซิน สารเร่งปฏิกิริยา สี และกลิ่นหอม ก่อนจะฉีดก๊าซเข้าไปในเนื้อโพลีเมอร์เพื่อให้เกิดฟองอากาศ แล้วจึงเทลงแม่พิมพ์เพื่อขึ้นรูปทรงตามต้องการ

ทำไมบีบแล้วถึงสโลว์

ส่วนการที่บีบแล้วคืนตัว เรียกกันในวงการของเล่นว่า “Slow-Rising” จากที่กล่าวไปข้างต้นนั้น เกิดจากกลไกทางวิทยาศาสตร์หลักสองส่วนที่ทำงานร่วมกันอย่างลงตัว หากนำเนื้อโฟมของสกุชชี่ไปส่องดูด้วยกล้องขยาย จะพบว่ามันไม่ได้เป็นเนื้อตัน แต่เต็มไปด้วยรูพรุนขนาดเล็กจำนวนมหาศาลที่เชื่อมต่อถึงกันคล้ายฟองน้ำ 

ในขณะที่เราออกแรงบีบ อากาศที่อยู่ภายในรูพรุนเหล่านั้นจะถูกรีดออกไปจนหมด แต่เมื่อปล่อยมือ อากาศภายนอกจะไม่สามารถพุ่งกลับเข้าไปแทนที่ได้ในทันที ต้องค่อยๆ ไหลซึมผ่านรูพรุนที่มีขนาดเล็กจิ๋วเหล่านั้นกลับเข้าไปอย่างช้าๆ ส่งผลให้เนื้อโฟมทยอยคืนรูปอย่างนุ่มนวล

ปัจจัยต่อมาที่มีความสำคัญไม่แพ้กันคือ แรงหนืดและยืดหยุ่นทางโมเลกุล โดยสารเคมีกลุ่มโพลียูรีเทนที่ใช้ผลิตสกุชชี่ ได้รับการออกแบบให้มีค่าความหนืดและความยืดหยุ่นในสัดส่วนที่พอดี เมื่อตัววัสดุได้รับแรงกด โมเลกุลของโพลีเมอร์จะเปลี่ยนรูปไปตามแรงนั้น 

เมื่อปล่อยมือ แรงเหนี่ยวรั้งทางเคมีภายในเนื้อวัสดุจะบังคับให้โมเลกุลค่อยๆ เคลื่อนที่กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมตามธรรมชาติ ซึ่งแตกต่างจากยางพาราทั่วไปที่จะเด้งกลับในทันที ด้วยกลไกทั้งหมดนี้ ส่งผลให้สกุชชี่ไม่ได้เป็นเพียงของเล่นเพื่อความสนุกสนาน แต่ยังกลายเป็นอุปกรณ์ที่ตอบโจทย์ในทางกิจกรรมบำบัดได้เป็นอย่างดี 

Cr. Canva

จากโครงสร้างทางเคมีที่เคยจำกัดอยู่เฉพาะในแวดวงเครื่องนอนเพื่อสุขภาพ เมื่อถูกนำมาต่อยอดไอเดียร่วมกับดีไซน์คาวาอี้ทางฝั่งญี่ปุ่น จึงทำให้ก้อนโฟมธรรมดากลายสภาพมาเป็นของเล่นเยียวยาจิตใจที่ผู้คนนับล้านเลือกที่จะพกติดกระเป๋าไว้บีบคลายเครียดในชีวิตประจำวัน 

สกุชชี่จึงถือเป็นหนึ่งในตัวอย่างความสำเร็จของการประยุกต์ใช้วัสดุมาผสานเข้ากับศาสตร์แห่งการดูแลสุขภาพจิตของคนเมืองได้อย่างลงตัวที่สุดชิ้นหนึ่งในยุคปัจจุบัน

รายงานชิ้นนี้เป็นของนิสิตฝึกงาน ถิรวัฒน์ เจริญทัศนาวัชร์