ถอดบทเรียน "สุขุมวิทซอย 4" ค้าประเวณีข้ามชาติรุกพื้นที่ย่านเศรษฐกิจไทย กฎหมายไทยรับมืออย่างไร?

ปมกฎหมายที่ยังเป็นประเด็น

แม้การจับกุมจะดำเนินการโดยตำรวจ แต่ในทางกฎหมายกลับมีข้อจำกัดเรื่องอำนาจ "ปรับเป็นพินัย"

กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัวเคยหารือสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา เพื่อขอแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจให้มีอำนาจปรับเป็นพินัยตาม พ.ร.บ.ค้าประเวณี

อย่างไรก็ตาม ผลการวินิจฉัยระบุว่า ตำรวจไม่ใช่พนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 5 ของกฎหมายฉบับดังกล่าว จึงไม่สามารถแต่งตั้งให้มีอำนาจปรับเป็นพินัยได้

ส่งผลให้การดำเนินคดีต้องอาศัยการทำงานร่วมกันระหว่าง 3 หน่วยงาน ได้แก่

• สน.ลุมพินี รับผิดชอบการจับกุมและสอบสวน
• กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว ดำเนินการปรับเป็นพินัย
• สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง พิจารณาเพิกถอนสิทธิการพำนักและผลักดันออกนอกประเทศ

รูปแบบการบูรณาการดังกล่าวจึงกลายเป็นแนวทางปฏิบัติในพื้นที่ลุมพินีตั้งแต่ช่วงต้นปี 2569

ทำไม "สุขุมวิทซอย 4" จึงถูกจับตาเป็นพิเศษ

สุขุมวิทซอย 4 เป็นหนึ่งในพื้นที่ท่องเที่ยวสำคัญของกรุงเทพมหานคร มีโรงแรม ร้านอาหาร สถานบันเทิง และนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมากตลอดทั้งปี

เมื่อมีการร้องเรียนจากประชาชนและพบคลิปเผยแพร่ในสื่อสังคมออนไลน์ เจ้าหน้าที่จึงใช้การสืบสวน การซุ่มสังเกตการณ์ และการเข้าตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง

ข้อมูลจากหลายปฏิบัติการในปี 2569 แสดงให้เห็นว่า จุดเกิดเหตุยังคงกระจุกตัวอยู่บริเวณซอยสุขุมวิท 4 และพื้นที่ใกล้เคียง จึงกลายเป็นพื้นที่เฝ้าระวังของตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

แนวโน้มการบังคับใช้กฎหมายเข้มข้นขึ้น

หากเปรียบเทียบการดำเนินการตลอดปี 2569 จะพบว่ามาตรการของรัฐมีความเข้มงวดมากขึ้น

ช่วงแรกเน้นการจับกุมและปรับเป็นพินัย

ต่อมามีการเชื่อมโยงมาตรการของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองอย่างเป็นระบบ ทั้งการเพิกถอนวีซ่า การผลักดันออกนอกราชอาณาจักร และการขึ้นบัญชีห้ามเดินทางกลับเข้าประเทศ

ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจ สน.ลุมพินี พม. และ ตม. ได้กำหนดแผนบูรณาการปฏิบัติการร่วมอย่างต่อเนื่อง เพื่อเฝ้าระวังและปราบปรามการกระทำผิดในพื้นที่ย่านเศรษฐกิจและแหล่งท่องเที่ยว

บทเรียนจากคดีนี้

กรณีสุขุมวิทซอย 4 สะท้อนให้เห็นว่า การบังคับใช้กฎหมายในปัจจุบันไม่ได้มุ่งเพียงการจับกุมผู้กระทำผิดเท่านั้น แต่เชื่อมโยงไปถึงมาตรการด้านคนเข้าเมืองและการบริหารจัดการคนต่างด้าวในราชอาณาจักร

ขณะเดียวกัน ยังทำให้เห็นความจำเป็นของการทำงานแบบบูรณาการระหว่างตำรวจ หน่วยงานด้านสังคม และสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง เพื่อให้การบังคับใช้กฎหมายดำเนินไปตามอำนาจหน้าที่ของแต่ละหน่วยงาน และเป็นไปตามกระบวนการที่กฎหมายกำหนด โดยทั้งหมดอยู่บนหลักการสันนิษฐานว่าผู้ถูกกล่าวหายังคงเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะมีคำวินิจฉัยหรือคำสั่งตามกฎหมายถึงที่สุด