ร้านอาหารกึ่งผับ ช่องว่างกฎหมายบนความเสี่ยง ระเบิดเวลานอก “โซนนิ่ง”

แผนผังการจองโต๊ะมินิคอนเสิร์ตของ โรงเบียร์ ณ ลาดพร้าว

รองรับผู้ใช้บริการได้กว่า 2,100 คน

แต่คอนเสิร์ตครั้งนั้นไม่เคยเกิดขึ้น

หลังโศกนาฏกรรมเพลิงไหม้เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม

แม้โรงเบียร์แห่งนี้จะจัดการแสดงคอนเสิร์ตในระดับ 2,000 คน แต่ในทางกฎหมายสถานที่แห่งนี้ถูกจัดอยู่ในประเภท “ร้านอาหาร”

เมื่อรูปแบบการให้บริการใกล้เคียงกับสถานบันเทิง แต่ใช้ใบอนุญาตคนละประเภท

มาตรฐานความปลอดภัยที่ประชาชนได้รับยังเป็นมาตรฐานเดียวกันหรือไม่

เพราะตามกฎหมายสถานบริการที่รองรับผู้ใช้บริการจำนวนมาก

ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมเฉพาะทั้งเรื่องใบอนุญาต พื้นที่ตั้ง หรือ “โซนนิ่ง”
มาตรฐานอาคาร ระบบป้องกันอัคคีภัย และทางหนีไฟ

โดยหลักคิดสำคัญคือ เมื่อสถานที่มีคนจำนวนมากอยู่ภายในอาคาร

มาตรฐานความปลอดภัยก็ต้องเพิ่มสูงขึ้นตามระดับความเสี่ยง

แนวคิดเรื่องโซนนิ่งสถานบันเทิงไม่ได้มีเป้าหมาเพียงการกำหนดว่าสถานบันเทิงควรอยู่บริเวณใด

แต่ยังเป็นเครื่องมือของรัฐในการควบคุม ตรวจสอบ และกำหนดมาตรฐานความปลอดภัย สำหรับสถานที่ที่มีผู้ใช้บริการจำนวนมาก

ขณะที่ร้านอาหารแม้สามารถจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

และจัดการแสดงดนตรีสดได้หากเป็นไปตามเงื่อนไขของกฎหมาย

แต่ระบบกำกับดูแลแตกต่างจากสถานบันเทิง

คำถามสำคัญจึงไม่ได้อยู่ใบอนุญาตของ “โรงเบียร์ ณ ลาดพร้าว” 

เพราะรูปแบบกิจการทางกฎหมายอาจไม่ได้สะท้อนความเสี่ยงทั้งหมดของการใช้งานจริง

โศกนาฏกรรมที่โรงเบียร์ ณ ลาดพร้าว อาจไม่ใช่เพียงเหตุการณ์ของสถานประกอบการแห่งเดียว

แต่กำลังสะท้อนคำถามสำคัญว่า วันนี้ประเทศไทยมีสถานประกอบการลักษณะเดียวกันอีกกี่แห่งที่รองรับผู้คนหลักพันคน

แต่ไม่ได้อยู่ภายใต้มาตรฐานการกำกับดูแลเดียวกับสถานบันเทิง

ท้ายที่สุดความปลอดภัยของประชาชนไม่ควรถูกกำหนดจากป้ายหน้าร้านหรือชื่อในใบอนุญาต

แต่อยู่ที่ว่า มาตรฐานความปลอดภัยนั้นปกป้องชีวิตคนได้จริงหรือไม่