อินเดีย VS ปากีสถาน จุดเริ่มต้นสงครามนิวเคลียร์? มองฉากทัศน์ต่อไปมหาศึกเอเชียใต้

แม้จะมีความพยายามจาก สหรัฐฯ และจีน ที่ต้องการให้ปากีสถาน-อินเดีย คลี่คลายปัญหาผ่านโต๊ะเจรจา แต่แรงกดดันภายนอกประเทศอาจไม่สำคัญเท่ากับแรงกดดันในประเทศที่ผลักให้ทั้งอินเดีย และ ปากีสถานต้องใช้ความแข็งกร้าวในการตอบโต้ไปมา โดยเฉพาะในส่วนของปากีสถานที่ปฏิกิริยาในการตอบโต้อาจมีผลต่อเสถียรภาพทางการเมือง 

“อินเดีย-ปากีสถาน ต่างมีแรงกดดันภายในประเทศสูงมาก แนวคิดชาตินิยมทำให้รัฐบาลทั้งสองฝ่ายไม่อาจถอยหลังได้ โดยเฉพาะปากีสถาน ซึ่งในอดีตเคยถูกกองทัพเข้าแทรกแซงการบริหารประเทศ เพราะไม่ตอบโต้การรุกรานของอินเดียอย่างเด็ดขาด ซึ่งเคยเกิดมาแล้วในช่วงยุคสงครามคาร์กิลในปี 1971 ความขัดแย้งครั้งนี้จึงยิ่งทำให้สถานการณ์เข้มข้นมากยิ่งขึ้น" ผศ.ดร.มาโนชญ์ อารีย์ วิเคราะห์

นักวิชาการ เชื่อว่าสุดท้ายแล้วความตึงเครียดในภูมิภาคเอเชียใต้จะไม่นำไปสู่สงครามนิวเคลียร์อย่างที่หลายฝ่ายกังวล เพราะอินเดียยึดนโยบายไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ก่อน (No First Use Policy) รวมถึงต้องประเมินการตอบโต้จากฝั่งปากีสถานซึ่งมีหัวรบนิวเคลียร์ในจำนวนที่ทัดเทียมกัน แต่ก็เชื่อว่าสถานการณ์จะไม่คลายความตึงเครียดในเร็ววันนี้ และจะมีการขยายแนวรบเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะทางภาคพื้นดิน และ การเพิ่มการโจมตีทางอากาศเข้าไปในพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่ใกล้เคียงกับพื้นที่แคชเมียร์ และ อาจมีการรุกคืบเข้าไปในการครอบครองของฝ่ายตรงข้าม 

โดยเฉพาะในส่วนของปากีสถานที่แสดงท่าทีต้องการยกเลิกข้อตกลงชิมลา ซึ่งเป็นสนธิสัญญายุติข้อขัดแย้งและกำหนดเส้นแบ่งเขตหยุดยิง แบ่งพื้นที่พรมแดนแคชเมียร์ จึงเป็นสัญญาณที่สะท้อนว่าอาจจะนำมาซึ่งการขยายการบุกภาคพื้นดินมากขึ้น 

อย่างไรก็ตามยังมองว่าการจบปัญหาด้วยแนวทางสันติบนโต๊ะเจรจายังเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับ 2 ฝ่าย เพราะแม้ปากีสถานจะมีขุมกำลัง และ ยุทโธปกรณ์ ไปจนถึงเครื่องบินรบน้อยกว่าอินเดีย แต่กลับมีศักยภาพในการรบไม่แพ้กัน ดังนั้นการสู้รบย่อสร้างความเสียหายในวงกว้าง